નાની છહોંકરી ની શિખામણ - GUJARATI MOTIVATIONAL STORY.


storiesingujarati.com PROVIDES YOU THE BEST MOTIVATIONAL STORIS IN GUJARATI READ IT FULL AND SHARE IT WITH YOUR FRIENDS

નાની છહોંકરી ની શિખામણ

MOTIVATIONAL GUJARATI STORIES.

આખા દિવસ નો કામ કરી આખા શહેર માં ચારે બાજુ ફરી થાકીને તાણથી અને નિરાશ મન થી ચાની ટાપરીયે ચા પીવા માટે બેઠો હતો.

નિરાશ એટલા માટે હતો કારણ કે હું એક નોકરી ની તલાશ માં હતો. B COM મારુ પૂર્ણ થઈ ગયું હતું. કમ્પ્યુટર જાણતો હતો. પણ આજે બીજો અઠવાડિયાં હતો નોકરીની ખોજ માં બહુ નિરાશ હતો કે આટલું ભણવા છતાં નોકરી નથી મળતી.

આટલું વિચારતા વિચારતા નિરાશ થઈ ને બેઠો હતો થોડી આંખમાં થી આંસુ નકર્તા હોય તેવું લાગતું હતું. કારણ કે મને પૈસા ની પણ જરૂર હતી. મારી માઁ બીમાર હતી. મારા પપ્પા નું ઓપેરશન બાકી હતું અને આવા માં મને જો નોકરી ના મળે તો હું આ બધું ક્યાંથી કરી શકું.

આ બધા વિચાર કરતો જ હતો કે ત્યાં એક પાછળ થી અવાજ આવ્યો "ભાઈ, બોલપેન લેવી છે?"

મેં પાછળ વારી ને જોયું તો ત્યાં એક સાત વર્ષ ની લગતી છોકરી ઉભી હતી. મેલા-ઘેલા ફરક હતો. વાળ અઠવાડિયા થી ધોયા ન હોય તેવા લાગતા હતા. અવાજ તીણો અને ધીમો હતો.
શરીરથી થોડીક બીમાર રહેતી હોય તેવું લાગતું હતું. એના એક હાથ માં એક ઉપરથી ફાટેલી થેલી હતી અને બીજા હાથ માં ઘણી-બધી રંગબેરંગી બોલપેન હતી અને એને એ હાથ મારી તરફ આગળ વધાર્યો હતો.

ઘણો નિરાશ હોવા ને કારણે મેં પેહલા અને ના પડી દીધી.
એને પાછો આગ્રહ કરતો "લઈ લ્યો નર ભાઈ, બ્લુ બોલપેન છે, સારી ચાલશે" એના અવાજ માં જ કંઇક અલગ જ કરુણા હતી.

બીજી વખતે મેં એને મારા હાથ ના ઇસારા થી જ જવાનું કીધું એટલે એને એક નાનકડી સ્મિત આપી આગળ વધી ગઈ.

આગળ જાય ને તે બીજા કોઈ માણસ પાસે ગઈ. મેં અને જે જવાબ આપ્યો એજ જવાબ એને બધા આપતા હતા. કપય ખીજાવીને કેહ્તું હતું, કોઈ પ્રેમથી કેહ્તું હતું, કોઈ તો એની વાત જ સાંભળતું ન હતું.

મને ખબર જ ના પડી કે ક્યારે મારુ ધ્યાન મારી તકલીફ પરથી એ નાની છોકરી ઉપર આવી ગયું.

હું આ બધું જોવા લાગ્યો એ છોકરી એક પછી એક બધા માણસો પાસે ગઈ અને બધા એ ના પડી પછી તે બીજા સ્થાને જવા માટે નીકળી જ હતી કે ત્યાં મેં એને અવાજ ડાયને બોલાવ્યું.

જેવી એને ખબર પડી કે હું એને બોલવું છું. તેના મુખ પર એક સ્મિત આવ્યું એ દોડીને મારી પાસે આવી ને જે હાથ માં બોલપેન હતી તે હાથ આગળ કર્યો. અને કેહવા લાગી. "ભાઈ તમે લેશો? બહુ સારી પેન છે ખાલી  ૧૦ રૂપિયા ની ત્રણ પેન છે."

આ બધું કેહવા લાગી મેં એને ઘણા પ્રેમથી કીધું કે "હા હું એ પેન લય્સ પણ પેહલા અહીં બેસ"

મેં એને મારી બાજુ માં રહેલું સ્ટૂલ પર બેસવાનો આગ્રહ કર્યો. હું તેની પેન લાયસ એ વાત સાંભળી ને એ બેસી હોય તેવું લાગ્યું.

મેં એને બહુ ઉદાર ભાવથી પૂછ્યું કે "બેટા, ક્યારથી આ બોલપેન વેંચસ?"

એને કીધું "આજ સવારથી"

"અને કેટલી બોલપેન વહેચણી?" મેં પુંછ્યું.

એને ઘણી વાર વિચારીને થોડીક મારી આંખમાં આંખ નાખી ને સૌ ધીમા અવાજે બોલી "એક પણ નહિ"

આ જવાબ કેહતા એ થોડીક ભાવુક થઈ ગઈ હોય એવું લાગતું હતું.

પછી મેં આ વિષય પર આગળ વાત કરવાનું મને ઠીક નો લાગ્યું એટલે મેં પૂછ્યું "બેટા તે સાવરનું કઈ જામ્યું છે?"

એને કે કીધા વગર ખાલી પોતાની ગાર્ડન થી ના પડી અને આંખ વધારે ઝપકાવા લાગી.

મેં એને પછી માત્ર એટલું પૂછ્યું કે "બેટા એક વાત કે અગર આજ સુધિમાં એક પેન પણ નહિ વેહ્ચાય તો તું કાલે શું કરીશ?"

"પેન જ વેહચીસ" એને આટલું કીધું અને ઉતરીને જવા લાગી ત્યાં જ મેં એને બેસાડી અને ત્યાં જમાડ્યું અને એની પાસેથી પેન પણ ખરીદી.

ત્યારે મને આ નાનકડી છોકરી થી એક વાત શીખવા મળી.

"કે કોઈ પણ ચીજમાં હારવું એ પેપ નથી. હાર મણિ લેવું પેપ છે"

"કોઈ પણ વસ્તુ નું પ્રયત્ન કરતા મૂકી દે એ પાપ છે ગુનાહ છે."